 |
Η
πόλη της Κορίνθου ήταν ήδη γνωστή από τους λόγους του Αποστόλου
Παύλου προς τους Κορινθίους στη Βίβλο. Τώρα είναι γνωστή για τον Ισθμό της ένα
από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της μηχανικής του 19ου αιώνα.
Ο Περίανδρος στην αρχή είχε συλλάβει την ιδέα ενός καναλιού που
θα περνούσε μέσα από τον φυσικό ισθμό, αλλά ήταν πολύ μεγαλεπήβολο για την εποχή
αυτή. Μέχρι τότε μετέφεραν τα πλοία που ήθελαν να περάσουν από το σημείο αυτό
πάνω σε ρόδες. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 13ο αιώνα.
Ο αυτοκράτορας Νέρων επιχείρησε να σκάψει ένα κανάλι, αλλά δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας το έργο. Μια Γαλλική εταιρεία τελικά το έφτιαξε το 1893. Είναι ακόμη και σήμερα ένα θαύμα, και το καταλαβαίνει κανείς αν περπατήσει πάνω στη γέφυρα. Όντως κουνιέται λίγο, αλλά δεν υπάρχει κανένας φόβος να πέσει.
Ο ισθμός της Κορίνθου ολοκληρώθηκε τελικά στα τέλη του 19ου αιώνα και δημιούργησε ένα νέο και σημαντικό θαλάσσιο πέρασμα που ενώσει τον Κορινθιακό και τον Αργοσαρωνικό κόλπο. Μέχρι τότε τα πλοία που έπλεαν μεταξύ του Αιγαίου και της Αδριατικής έπρεπε να περάσουν γύρω από όλη την Πελοπόννησο, διανύοντας επιπλέον 185 ναυτικά μίλια για το ταξίδι τους. Πάντως στην αρχαιότητα είχαν λύσει το πρόβλημα της επικοινωνίας μεταξύ των δύο θαλασσών. Μέχρι το τέλος του 7ου και στις αρχές του 6ου Π.Χ. αιώνα, οι τύραννοι της Κορίνθου κατασκεύασαν ένα δρόμο-πέρασμα που το ονόμασαν Διολκός και το οποίο ένωνε τους δύο κόλπους.
Το
πέρασμα αυτό ήταν 3-3,5 μέτρα πλατύ στρωμένο με ασβεστόλιθους με ένα βαθύ στρώμα
άμμου και χαλικιών. Κατα μήκος του κυλούσε ο ίλκος ένα όχημα με τροχούς, πάνω
στο οποίο φόρτωναν τα καράβια και τα περνούσαν από τη μία πλευρά την άλλη.
Κάποιοι τομείς της Διολκού μπορεί να φανούν ακόμη και σήμερα. Τα βαθιά αυλάκια
κατά μήκος του δρόμου είναι σημάδια από τους τροχούς.
Η πιθανότητα να σκάψει κάποιος ένα κανάλι μέσα από τον Ισθμό ήταν φυσικά μια επιθυμία από τα αρχαία χρόνια. Ο πρώτος που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, που έφτιαξε ένα σχέδιο για την κατασκευή του καναλιού το 602 Π.Χ. Ανάμεσα στους σχεδιαστές αναφέρονται και τα ονόματα του Ιουλίου Καίσαρα του Καλιγούλα κ.α. Τα σχέδια αυτά υιοθετήθηκαν από το Νέρωνα ο οποίος ανακοίνωσε στους Κορινθιακούς αγώνες ότι θα ενώσει τις δύο θάλασσες σκάβοντας ένα κανάλι στον Ισθμό. Μάλιστα ήταν ο πρώτος που έσκαψε με ένα χρυσό φτυάρι και μετέφερε το πρώτο χώμα σε ένα κουβά. Τα σχέδια όμως ναυάγησαν όπως επίσης και αυτά του Ηρώδου Αττικού, των Βυζαντινών και των Βενετών αργότερα.
Το κανάλι που βλέπουμε σήμερα κατασκευάστηκε μεταξύ 1882-1893 από Έλληνες και Γάλλους μηχανικούς, χρησιμοποιώντας τα πιό σύγχρονα μηχανήματα της εποχής. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε από την Ελληνική Κορινθιακή Εταιρεία κατασκευής καναλιών της οποίας πρόεδρος ήταν ο Αντρέας Συγγρός. Το κανάλι έχει 6.343 μέτρα μήκος. 24.60 μέτρα πλάτος στην επιφάνεια και 21.60 μέτρα στην επιφάνεια της όχθης. Το ύψος του καναλιού φτάνει τα 79 μέτρα. Το κανάλι διασχίζεται από αυτοκινητόδρομούς και σιδηροδρομική γραμμή, ενώ η επικοινωνία της Πελοποννήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα γίνεται και με δύο πλοία.